...και επιτέλους ήρθα εδώ, γιατί με πέταξαν τα κύματα...Ταξίδεψα, σ΄ένα άγνωστο πέλαγος, κι είχα τ΄ αυτιά μου ανοιχτά μόνο για τις σειρήνες. Όπου, μου΄λεγαν πήγαινα....Και να, τώρα, πλημμυρίζομαι απο σιωπές, γιατί... οι λέξεις δεν μπορούν να μας πλησιάσουν.Κρεμασμένοι στο πουθενά, με τοίχους απο κάτω και την άβυσσο γύρο μας.Και απλές κινήσεις, που σε βοηθούν να επιβιώσεις, γίνονται τόσο δύσκολες.Υπάρχω και αναρωτιέμαι...πώς ανασαίνεις?
